Mijn digitale kladblog
Berichten tagged games
Review: DJ Hero (Wii)
02 dec
Aangezien gillende gitaren meestal niet mijn ding zijn, keek ik erg uit naar DJ Hero. De dance variant van Guitar Hero. Ik werd echt helemaal blij toen ik hem uitpakte, aangezien in mijn *uche* jonge jaren een paar jaar als DJ heb gewerkt. Er zit een soort van draaitafel-controller bij, waar je een van de Wii-afstandsbedieningen in moet stoppen om hem te gebruiken.
Het spel zelf bestaat uit bij elkaar verzamelde playlists. In sommige playlists kan je extra nummers vrijspelen door drie van de vijf sterren te draaien. En dat doe je gewoon door met zo min mogelijk fouten te draaien. Als je dus een fout maakt dan hoor je dat bijvoorbeeld ook gelijk in de mix.
Het draaien zelf bestaat uit het op het goede moment de juiste gekleurde knop indrukken, en het bedienen van de crossfader en dan heb je nog zogenaamde freestyle stukken. Het spel bestaat uit 5 moeilijkheidsgraden, maar het allermoeilijkste niveau is ook echt niet te doen. Tenminste, het is mij nog niet foutloos gelukt. En om eerlijk te zijn denk ik ook niet dat het er nog van gaat komen.
Het spel is sowieso eigenlijk alleen leuk als je met meerderen bent, omdat je dan kan laten horen hoe lekker je die mix draait. Maar dat gaat uiteindelijk wel vervelen, dus zou je eigenlijk tegelijk willen draaien. Maar om met z’n tweeën te draaien heb je natuurlijk weer zo’n extra draaitafel nodig, die ze natuurlijk nu nog niet los verkopen. En ik denk ook niet dat ik er een zou kopen, want het spel heeft uiteindelijk een week of twee mijn aandacht weten te trekken. Nu staat hij onder de Wii en kijk ik er eigenlijk niet meer naar. Ook ben ik al terug geweest naar de winkel om de draaitafel om te ruilen, omdat hij al na een week kapot was. Er zitten absoluut een paar lekkere mixen in het spel, en even voor de duidelijkheid, het zijn dus voor dit spel gemaakte mixen die je na moet doen. Je kunt dus niet zelf mixen met dit apparaat. Ook slijten de zilveren rondjes aan de zijkant van het draaiplateau er wel heel snel af vind ik.
Dus… het eindoordeel is matig, hoewel in het begin erg enthousiast was. Als ik een cijfer zou moeten geven is het een magere 6, omdat het op zich wel een leuk idee is, alleen de uitvoering vind ik erg magertjes omdat ik ook het spelelement erg mis.
Review: New Super Mario Bros. Wii
28 nov
Toen ik tien was kwam de allereerste Mario uit, en natuurlijk hadden mijn zus en ik toen een Nintendo. Maandenlang zijn we zoet geweest op zoek naar de prinses die telkens weer in ‘another castle’ was. Ook kan ik me de Super Mario Brother Super Show nog wel herinneren ‘s ochtends vroeg op RTL4. Naar mijn idee is Mario toch wel de vader van alle computerspelletjes, en ik was dan ook erg blij te lezen dat onze Italiaanse held weer terug zou komen naar de Nintendo.
Een dag voor hij officieël uit zou komen had ik hem al in mijn bezit, en het eerste wat opvalt is dat de besturing net zo werkt als met fietsen, dat verleer je niet. Binnen de kortste tijd sprong in met het grootste gemak door de eerste paar werelden heen. De besturing is exact het zelfde als bij de allereerste Mario. Hij heeft alleen nu naast een paddestoeltje en een vuurbloempje ook de beschikking tot een ijsbloempje waarmee je je vijanden tot een instant ijblokje kan schieten waarna je ze als projectiel weg kan schieten. Ook kan je een pinguïnpak krijgen, waarmee je niet meer uitglijdt op ijs en beter kan zwemmen. Erg handig ook is een soort vliegpak waarmee je tot grote hoogten kan stijgen.
Het verhaal is eigenlijk geheel gebaseerd op de oude versie van het spel, wat een heerlijk vertrouwd, nostalgisch geeft. Heel veel van de oude muziekjes zijn in een iets nieuwer jasje gestoken, maar ook dit is weer in precies de goede mate, zodat ook dit erg vertrouwd aanvoelt. Ook in dit spel ben je weer op jacht naar de prinses die in de handen van Bowser en Bowser jr terecht is gekomen.
Er zijn acht verschillende werelden, die allemaal weer zijn opgedeeld in aparte levels, een fort en een kasteel. Af en toe kom je ook weer een spookhuis tegen met die irritante spookjes die je aan moet blijven kijken. Aan extra levens en items kom je door het bezoeken van vrijgespeelde paddenstoelen in het kaartveld, of door te botsen met willekeurig bewegende vijanden op je kaart. Als je de acht werelden hebt uitgespeeld, kom je in de negende wereld terecht, maar om die helemaal uit te spelen moet je zorgen dat je in de vorige levels alle speciale gouden munten hebt gepakt. En dat is af en toe best een probleem als je niet de nodige hulp erbij zoekt…
Je kunt dit spel met maximaal vier personen tegelijk spelen, dus in het zelfde speelveld. Dit heeft voor- en nadelen. Het grootste nadeel is dat het eigenlijk al met z’n tweeën gelijk een totale chaos is. Omdat je automatisch doorspringt als je per ongeluk op de ander springt kan je je voorstellen dat dit af en toe de nodige problemen kan opleveren. Een groot voordeel is dat als je met meerderen speelt, je niet direct opnieuw hoeft te beginnen als je dood gaat. Zolang er maar iemand blijft leven, komt de rest, mits je nog levens hebt, vanzelf weer terug in een ballonnetje. En dit zelfde ballonnetje is ook wel handig om op te roepen als het veld op een moment net iets te krap is om met zijn vieren doorheen te banjeren. Drie van de vier zouden in een ballonnetje kunnen gaan zitten zodat nummer vier het veld haalt. Maar, en dit is een grote maar, er moet altijd iemand buiten een ballonnetje blijven. Dus als nummer vier dood zou gaan, dan is iedereen dood. Een andere oplossing zou kunnen zijn dat je elkaar oppakt (of door Joshi laat opeten) en zo laat meenemen om een moeilijk veld te halen.
Kortom, ik ben erg enthousiast! Wat mij betreft is dit de beste aankoop die ik ooit heb gedaan voor de Wii. Dit spel is echt voor iedereen leuk, en ook heel makkelijk aan te leren. Het is echt een trip down memory lane, en ik raad iedereen aan die twijfelt om dit spel te kopen of te vragen, om het gewoon te doen! Ik garandeer je dat je er uren en uren zoet mee zal zijn. Ik geef het spel een dikke 9!
